انتخاب PTA صرفاً انتخاب یک روش برای رسوب آلیاژ نیست؛ بلکه انتخاب فرآیندی است که امکان مهندسی هم‌زمان ساختار، هندسه و خواص لایه رسوبی را فراهم می‌کند.

یکی از مزیت‌های مهم PTA، امکان استفاده از طیف گسترده‌ای از آلیاژهای پودری و حتی ترکیبات چندفازی است. به این ترتیب می‌توان متناسب با مکانیزم تخریب، از آلیاژهای پایه Fe، Ni و Co تا سیستم‌های حاوی کاربیدها و فازهای سخت را برای دستیابی به خواص مشخصی مانند مقاومت سایشی، خوردگی یا دمای بالا انتخاب کرد.

از طرف دیگر، چگالی انرژی بالای قوس پلاسمایی امکان ایجاد لایه‌های نسبتاً ضخیم در یک یا تعداد محدودی پاس را فراهم می‌کند؛ در حالی که تمرکز حرارت، ناحیه متأثر از حرارت و اعوجاج قطعه را محدود می‌کند. این ویژگی در قطعات حساس به تغییر ابعادی یا هندسی اهمیت ویژه‌ای دارد.

یکی از ویژگی‌های مهم PTA، رقیق‌شدگی پایین (Low Dilution) است. به دلیل تمرکز بالای انرژی قوس و کنترل حوضچه مذاب، میزان اختلاط فلز پایه با آلیاژ افزوده‌شده می‌تواند در محدوده پایینی کنترل شود. در نتیجه، ترکیب شیمیایی لایه نهایی به ترکیب آلیاژ مصرفی نزدیک‌تر باقی می‌ماند و خواص مورد انتظار آن با ضخامت مؤثر کمتری قابل دستیابی است. این موضوع در آلیاژهای گران‌قیمت یا سیستم‌هایی که عملکرد آن‌ها به تشکیل فازهای خاص وابسته است، اهمیت ویژه‌ای دارد.

PTA زمانی انتخاب می‌شود که هدف، صرفاً مقاوم‌کردن سطح نیست؛ بلکه دستیابی به یک لایه آلیاژی با خواص، هندسه و عملکرد قابل‌کنترل است.